Louise Schoon deelt haar ervaring met Rebalancing sessies

’Ik leef niet meer altijd in een droom’ 

wakker

Rebalancing heeft mij enorm geholpen bij mijn ontwikkeling van lichaamsbewustzijn en mij veel duidelijk gemaakt. Stukjes uit de sessies gebruik ik nog regelmatig. En ik ben daar heel erg blij mee. Wat is er nu anders in mijn beleving? Ik leef niet meer altijd in een droom. Ik zie de realiteit beter. Die is niet altijd prettig en die is niet altijd zoals ik wil, maar ik ben reëler geworden. Ik ervaar dat als een grote winst.

Doorlopen, doorgaan, blijven lachen en weer doorhollen, gewoon voorbij gaan aan mijn eigen behoeftes en wensen: Ik wist wel dat lichaam en geest één zijn, met mijn verstand, ja. Maar naar mijn lichaam luisteren door te voelen, nee, dat deed ik niet. Als ik iets met ‘mijn verstand’ bewust werd, dacht ik altijd: opgeruimd staat netjes. Dat stukje hebben we gehad en opgeruimd. Ik ga weer door met mijn leven…

En dan bleef ik toch last houden van het een of ander: een schouder die trok, buikpijn, het gevoel dat mijn benen geen onderdeel van mijn lichaam waren. En dan dacht ik: “Wat is dat nou voor onzin, is het nu nog niet opgehouden? Ik heb er toch wat aan gedaan?”

Nu ik dit schrijf en terugga in mijn leven, was dit al zo als kind. Voorop stond de ander. Wat ik voelde in mijn lichaam deed er niet toe. Vrouw-zijn vond ik afschuwelijk. Alles wat dat met zich meebracht: kwetsbaarheid, romantiek. Onzin, voor watjes.

Totdat ik op een gegeven moment (39 jaar oud) een kleuradvies deed. Meegevraagd door mijn buurvrouw. Voor mij was dat het begin van mezelf zien, afzonderlijk van de ander. Mezelf zien als een ik. Dat was het allereerste zaadje voor lichaamsbewustzijn.

Daarna begon een lange zoektocht, waarbij ik mijn lichaam vaak vergat. Alsof dat niet bij de vraag of ‘het probleem’ hoorde.

Ik was me bewust van levensvragen, zocht naar antwoorden. Maar voelde me nog steeds vaak niet prettig in mijn lichaam en zocht daarom door. Heel langzaam barstte dat zaadje lichaamsbewustzijn open. Met de jaren werd mij langzaam duidelijk: ik ben hier op aarde met mijn lichaam. En mijn lichaam wil mij met signalen iets vertellen.

Langzaamaan werd ik steeds blijer met mijn lichaam, zoals het eruit ziet. En voelt.

Ik heb door Rebalancing-sessies geleerd dat het om acceptatie gaat van het gevoel zoals dat in mijn lichaam is. Dat ik ernaar luister en niet doorhol op zoek naar een oplossing. Ik ben me bewuster van mijn lichaam in situaties die ik spannend vind of in situaties waarin mij aangevallen voel. Dan zeg ik tegen mijzelf: ’oké zo voel ik me, maar ik hoef niet vanuit dit gevoel te handelen’. Dat was vroeger anders.

Of als ik veel van mijn lichaam vraag, veel geef en maar doorga. Op zulke momenten voel ik dat mijn lichaam om de stilte vraagt die ik ook in mij heb.

Lukt het altijd, is mijn leven nu een en al halleluja? Nee, want ook leren omgaan met mijn lichaam betekent oefenen. Door te doen kom ik erachter welke ‘methode’ goed voor mij is. Weten wanneer mijn lichaam zegt: ’het is genoeg’. Leren om ’nee’ te zeggen, omdat mijn lichaam dat wil. Leren voelen wat er in mijn lichaam gebeurt.

Net als leren fietsen, gaat dit met vallen en opstaan.